A Musician's Day (for real musicians only)
Erik Satie: A Musician's Day
(from Memoirs of an Amnesiac)
An artist must regulate his life. Here is my precise daily schedule. I rise at 7.18; am inspired from 10.30 to 11.47. I lunch at 12.11 and leave the table at 12.14. A healthy horse-back ride on my property from 1.19 to 2.35. Another round of inspiration from 3.12 to 4.07.
From 5.00 to 6.47 various occupations (fencing, reflecting, immobility, visits, dexterity, swimming, etc.).
Dinner is served at 7.16 and finished at 7.20. After from 8.09 to 9.59 symphonic readings out loud.
I go to bed regularly at 10.37. Once a week I wake up with a start at 3.14 A.M. (Tuesdays.)
I eat only white food: eggs, sugar, shredded bones, that fat of dead animals, rice, turnips, sausages in camphor, pastry, cheese (the white varieties), cotton salad, and certain kinds of fish (skinned).
I boil my wine and drink it cold mixed with fuchsia juice. I have a good appetite but never talk when eating for fear of strangling.
I breathe carefully (a little at a time) and dance very rarely. When walking I hold my sides and look steadily behind me.
Being of serious demeanor, it is unintentional when I laugh. I always apologize very affably.
I sleep with only one eye closed; I sleep very hard. My bed is round with a hole in it for my head to go through. Every hour a servant takes my temperature and gives me another.
For a long time I have subscribed to a fashion magazine. I wear a white cap, white socks, and a white vest.
My doctor has always told me to smoke. He even explains himself: “Smoke, my friend. Otherwise someone else will smoke in your place.”
Ερίκ Σατί: Η Ημέρα του Μουσικού
(από τα απομνημονεύματα ενός αμνησιακού)
Ένας καλλιτέχνης πρέπει να ρυθμίζει την ζωή του. Ορίστε, το ακριβές καθημερινό μου πρόγραμμα. Σηκώνομαι στις 7.18. Εμπνέομαι από τις 10.30 μέχρι τις 11.47. Γευματίζω στις 12.11 και φεύγω από το τραπέζι στις 12.14. Υγιής ιππασία στα κτήματά μου από τις 1.19 μέχρι τις 2.35. Ένας ακόμη γύρος έμπνευσης από τις 3.12 μέχρι τις 4.07.
Από τις 5.00 μέχρι τις 6.47 διάφορες ασχολίες (ξιφασκία, συλλογισμός, ακινησία, επισκέψεις, επιδεξιότητα, κολύμβηση κ.λ.π.).
Το δείπνο σερβίρεται στις 7.16 και τελειώνει στις 7.20. Έπειτα από τις 8.09 μέχρι τις 9.59 απαγγέλονται συμφωνικά έργα.
Πάω στο κρεβάτι κανονικά στις 10.37. Μια φορά την εβδομάδα ξυπνάω ταραγμένος στις 3.14 π.μ. (Τρίτες).
Τρέφομαι μόνο με λευκές τροφές: αυγά, ζάχαρη, αλεσμένα κόκκαλα, το λίπος νεκρών ζώων, ρύζι, γογγύλια, λουκάνικα σε καμφορά, πίτες, τυρί (λευκές ποικιλίες), βαμβακοσαλάτα και συγκεκριμένα ήδη ψαριών (απολεπισμένα).
Βράζω το κρασί μου και το πίνω κρύο μαζί με φούξια χυμό. Έχω καλή όρεξη αλλά δεν μιλάω ποτέ όταν τρώω επειδή φοβάμαι μήπως στραγγαλιστώ.
Αναπνέω προσεκτικά (λίγο κάθε φορά) και χορεύω πολύ σπάνια. Όταν περπατάω κρατάω τα πλευρά μου και κοιτάζω σταθερά πίσω μου.
Επειδή είμαι πολύ σοβαρός, γελάω μόνο ακούσια. Πάντα ζητώ συγγνώμη με αβρότητα.
Κοιμάμαι με το ένα μόνο μάτι κλειστό. Κοιμάμαι πολύ σκληρά. Το κρεβάτι μου είναι στρόγγυλο με μια τρύπα για το κεφάλι μου. Κάθε ώρα ένας υπηρέτης μου παίρνει την θερμοκρασία και μου φέρνει μια άλλη.
Εδώ και καιρό είμαι συνδρομητής σε ένα περιοδικό μόδας: φοράω ένα άσπρο καπελάκι, άσπρες κάλτσες και ένα άσπρο σακάκι.
Ο γιατρός μου πάντα μου λέει να καπνίζω. Και εξηγεί μάλιστα: "Κάπνισε φίλε μου. Αλλιώς κάποιος άλλος θα καπνίσει στην θέση σου."
ἦτορ (music for a finer vesper)
When Odysseus finds himself in Egypt, he meets with Proteus and asks for his advice. At this point, he is at a liminal point between nostalgia and forgetfulness and he describes that by saying to the oracle that “his heart is inwardly reduced”. Poets have always seemed to view the heart as a pulsating reflection of human psychology.
My work, Music for a finer Vesper (or Etor, which is the word Homer uses for heart) is written in memory of my uncle Vassileios Demopoulos, a shepherd in the mountains of Greece whose heart stopped beating in 2003. A few weeks before he passed away he offered this advice to me, upon being told I was a musician:
If you want to make music, breathe together with your heart. What do we hear? In the beginning we know life has begun because we can hear our own heart beat. In the end we know that life has ended because we cannot hear our heart beat. In between, we hear our heart beat, but we don’t know it. If you are a musician you should know better.
The piece was first performed in Amsterdam by the Kamerfilharmonie under the baton of Etienne Siebens.
Όταν ο Οδυσσέας βρίσκεται στην Αίγυπτο, συναντά τον Πρωτέα και του ζητά συμβουλή. Σε αυτό το σημείο, βρίσκεται σε ένα οριακό σημείο ανάμεσα στο νόστο και τη λήθη και περιγράφει αυτή την κατάσταση λέγοντας: "μινύθει δέ μοι ἔνδοθεν ἦτορ" (Η καρδιά μου συρρικνoύται μέσα μου). Οι ποιητές πάντοτε είδαν την καρδιά σαν μια παλλόμενη αντανάκλαση της ψυχής.
Το έργο αυτό, Ήτορ, ή Μουσική για έναν καλύτερο Εσπερινό, γράφτηκε στην μνήμη του θείου μου Βασιλείου Δημόπουλου, ποιμένα στον ορεινό όγκο των Χασίων, του οποίου η καρδιά σταμάτησε να πάλλεται το 2003. Μερικές εβδομάδες πριν φύγει από την ζωή μου απηύθυνε τα τελευταία λόγια του:
Αν θες να κάνεις μουσική, ανάπνευσε με την καρδιά σου. Τί ακούμε; Στην αρχή ξέρουμε πως η ζωή ξεκίνησε επειδή ακούμε την καρδιά μας. Στο τέλος, ξέρουμε πως η ζωή πέρασε επειδή δεν μπορούμε να ακούσουμε τον κτύπο της. Στο μεταξύ, ακούμε αυτόν τον παλμό, αλλά δεν το ξέρουμε. Αν είσαι μουσικός, πρέπει να ξέρεις κάτι παραπάνω.
Το έργο πήρε την πρεμιέρα του το 2004 από την Κamerfilharmonie, στο Άμστερνταμ υπό την διεύθυνση του E. Siebens.
Vasilissa ergo gaude (1421)
Ένα από τα τέσσερα "Βυζαντινά" Μοτέτα του Φλαμανδού συνθέτη Guillaume Dufay, ίσως του πιο σημαντικού συνθέτη του 15ου αιώνα, γραμμένο για τους γάμους της Κλεόπης Μαλατέστα, κόρης του Κόμη του Ρίμινι με τον Θεόδωρο Παλαιολόγο, γιο του Μανουήλ Β', Δεσπότη του Μυστρά το 1421 ή κατά το 6.929ό "Ἔτος Γενέσεως Κόσμου κατὰ Pωμαίους".
Το μοτέτο είναι ισορρυθμικό και οι αριθμητικοί συμβολισμοί (100 φθόγγοι στο σύνολο στο cantus firmus - 700 φθόγγοι στις άλλες τρεις φωνές) δεν αποκλείεται να έχουν μια κάποια συμβολική πολιτική σημασία: οι γάμοι αυτοί μεταξύ του Θεόδωρου και της Κλεόπης σχεδιάστηκαν μέσα στα πλαίσια σύσφιξης των σχέσεων Δυτικής και Ανατολικής Χριστιανοσύνης και επίσπευσης της επανένωσης των Εκκλησιών για την αντιμετώπιση της Οθωμανικής απειλής.
9 χρόνια αργότερα η Θεσσαλονίκη περνούσε στα χέρια του Μουράτ του Β', 32 χρόνια αργότερα εάλω η Κωνσταντινούπολη και ο ίδιος ο Μυστράς παραδόθηκε στους Οθωμανούς το 1460. Πέρασαν ακριβώς 400 χρόνια από τους γάμους της Κλεόπης για να ζητήσει επιτυχώς ο ελληνισμός του Μυστρά την ανεξαρτησία του.
Ο τάφος της Κλεόπης Μαλατέστα βρίσκεται στην Μονή της Παντανάσσας, στον Μυστρά, μαζί με τον τάφο της Θεοδώρας, συζύγου του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.
|
Vasilissa, ergo gaude, |
Για αυτό χαίρε Βασίλισσα |
|
Ex tuo viro clarior, |
Ακόμη πιο ευγενική από τον σύζυγό σου |
|
Iuvenili etate |
Στη νιότη |
|
|
|
1912 - Παλαμάς - Η πολιτεία και η μοναξιά
